De uitslag van de verkiezingen is bijna binnen. Op dit moment spreekt men al over dat een compleet nieuwe groep partijen Nederland zal regeren. Of misschien dezelfde groep. Of een groep kleine partijen en dat het wachten is op welke coalitie er zal worden gevormd. Of misschien is de uitslag nog helemaal niet duidelijk, of misschien ligt het nog te dicht bij elkaar om er wat over te zeggen.

Oké, oké, ik geef het toe: ik heb geen idee wie er aan het kortste eind zal trekken. Geen zorgen, ik zal het opzoeken, nadat ik mijn oordopjes en propaganda-afwerende bril heb opgezet. Maar ik kan je nu ook al vertellen hoe de nieuwe regering de status-quo zal veranderen.

Dat doet ze niet.

Dit zeg ik omdat niemand zich ooit naar meer vrijheid heeft gestemd. Althans, geen échte vrijheid. Oh, natuurlijk. Er zullen wat cosmetische veranderingen plaatsvinden hier en daar. Er zullen wat discussiepunten zijn (zelfs waar niet-politici gepassioneerd van zijn) waar de meningen over uiteen lopen. Maar als je hoopt op verandering via de stembus… Ik denk dat je het script wel snapt. En toch komen er weer een hoop mensen opdagen bij het stembureau. Iets met cognitieve dissonantie.

Natuurlijk, ik claim niet origineel te zijn met deze gedachte. Het is in het verleden al vaak genoeg gearticuleerd door anderen.

Neem bijvoorbeeld de beroemde schrijver Henry David Thoreau. In zijn klassieke redevoering over Burgerlijke Ongehoorzaamheid in 1849 vertelt hij over de ‘beschermheren van de deugd’ die slechts een ‘goedkope stem’ geven om hun geweten te zuiveren en zichzelf zo kunnen wijsmaken dat ze iets doen aan alle problemen in de wereld. Thoreau zegt:

“Stemmen is een soort spel, zoals dammen of backgammon, met een klein moreel tintje eraan. Een spel tussen goed en fout, met morele vragen; en het is vaak vergezeld met gokken. Het karakter van de stemmer is de inzet. Ik zet mijn stem in, op de gok, omdat ik gelijk heb; maar ik ben niet vitaal bezorgd dat mijn gelijk de uitkomst van de verkiezingen zou moeten zijn. Ik laat het over aan de meerderheid. De plicht om te stemmen is daarom nooit meer dan ieders eigenbelang.”

Of neem de 19e en 20e eeuwse anarchist Emma Goldman, wie zou hebben gezegd: “Als stemmen echt iets veranderde, zou het illegaal zijn.” Ongeacht of ze dit echt gezegd heeft of niet, Goldman had zeker geen liefde voor het politieke proces en hoe het werd gepresenteerd aan de massa’s. In haar boek ‘Anarchisme: Waar het werkelijk voor staat’ schrijft ze:

“Je hoeft maar naar het politieke proces te kijken om te realiseren dat zijn goede bedoelingen vol valkuilen zit. Manipulatie, konkelarij, gevlei, liegen, valsspelen; eigenlijk fopperij in de breedste zin van het woord, waarmee de aspirant politicus succes kan behalen. Daarbij komt een complete demoralisatie van zijn karakter en overtuigingen, totdat er niets over is wat iemand nog hoop kan geven op iets anders dan zo’n menselijk wrak. Steeds maar weer zijn de mensen dwaas genoeg om met hun laatste duit aspirerende politici te vertrouwen, te geloven en te steunen, alleen om zich daarna weer verraden en bedrogen te voelen.”

Of neem Carroll Quigley, onderscheiden professor op de Universiteit van Georgetown (en Bill Clintons mentor), wie schreef over de geheime geschiedenis van een machtig, verborgen Anglo-Amerikaans establishment. Zoals hij schrijft in zijn boek ‘Tradegy and Hope’, is het heen-en-weer gaande pendulum tussen links en rechts in de politiek slechts een hulpmiddel om de massa’s te laten denken dat ze daadwerkelijk invloed hebben in de koers dat het land neemt.

Of neem Samuel Konkin, wie politieke actie afraadde en ervoor in de plaats voorstelde om tegen de formele economie in te werken (meer hierover in volgende edities van Op Weg Naar Vrijheid!). Toen bekend econoom Murray Rothbard beweerde dat, als slaven hun eigen meester mochten kiezen om zo het best behandeld te worden, zij daar gebaat bij zouden zijn, reageerde Konkin als volgt:

“Kun je je voorstellen dat slaven op een plantage blijven zitten wachten, stemmen op meesters en hun energie besteden om campagne te voeren voor hun favoriete kandidaat, terwijl ze ook richting de Underground Railroad kunnen gaan? Natuurlijk kiezen ze voor het counter-economische alternatief. Natuurlijk zou dr. Rothbard hen aansporen om dat te doen en niet te wachten op de plantage totdat de Partij voor de Afschaffing van de Slavernij wordt gekozen.”

En toch, ondanks al deze denkers die door het politieke circus heen hebben gekeken, zijn er massa’s mensen die opgewonden raken van het idee om elke vier jaar naar een stemhokje te gaan en de maatschappij te veranderen door een bolletje in te kleuren. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom dit idee zo aantrekkelijk is voor mensen die hun hele leven geïndoctrineerd zijn. Maar dit maakt het niet minder teleurstellend.

De waarheid is dat het niet uitmaakt wie deze verkiezingen ‘wint’. De werkelijke winnaar is dezelfde als bij alle verkiezingen. Dezelfde grote corporaties die aan de tepel van de overheid zuigen, hun invloed uitoefenen en zo hun monopoliepositie verkrijgen. Dezelfde centrale bank die mensen van hun koopkracht berooft middels inflatie. Dezelfde denktanks die wetten en verdragen zoals TTIP en CETA opstellen voor de regering. Dezelfde media die het nieuws gebruiken voor de meningvorming van Nederland. Dezelfde miljardairs die hun invloed uitoefenen via NGO’s en denktanks. Stemmen we daarover bij de verkiezingen? Natuurlijk niet.

Ik begrijp dat de doorsnee Nederlander niet overtuigd is van mijn standpunt. Maar aan hen die het politieke proces aanzien voor wat het werkelijk is, heb ik een paar botte voorspellingen die gebaseerd zijn op dit standpunt. We zullen zien wat ervan terecht komt.

  1. Ongeacht uit welke partijen de regering zal bestaan, Nederland zal blijven meedoen met de Amerikaanse agressie in verschillende delen van de wereld. Dit onder het mom van de NAVO. Ik leg hierbij de nadruk op de ontwikkelingen in Syrië en Oost-Europa.
  2. Ongeacht uit welke partijen de regering zal bestaan, Nederland zal Israël blijven steunen en elke aangelegenheid gebruiken om te benadrukken hoe belangrijk een bondgenootschap tussen Nederland en Israël is voor veiligheid en wereldvrede.
  3. Ongeacht wie er wordt verkozen, de Nederlandsche Bank (in samenwerking met de Europese Centrale Bank) zal het blijven toelaten dat private banken het grootste deel van het geldaanbod creëren als rentedragende schuldinstrumenten. Dit ondanks de mogelijkheden dit zonder rente te doen en ondanks de voorstellen om het monetaire systeem te hervormen.
  4. Ongeacht de uitslag van de verkiezingen, de Nederlandse overheid en de publieke omroep zullen het officiële verhaal van de War on Terror blijven napraten. Overheidsinstanties zullen de gehele bevolking blijven bespieden en afluisteren en de overheid zal haar monopolie op geweld blijven gebruiken om de fundamentele rechten van de mens te schenden. Dit alles in de naam van veiligheid.
  5. De nieuwe regering zal het associatieverdrag met de Oekraïne voorlopig laten voor wat het is en het referendum van vorig jaar blijven negeren.

Nou daar gaan we dan. Laten we kijken wat ervan terecht komt.

Dit is het laatste woord over stemmen. Nu is het tijd dat we ons richten op hoe we écht een vrije maatschappij kunnen bereiken. Op Weg Naar Vrijheid zal zich nu voornamelijk gaan richten op oplossingen in plaats van problemen. Blijf op de hoogte, volg ons via Facebook of e-mail en deel dit bericht vooral met vrienden, kennissen, familie en collega’s.

“One cannot change an existing system, one must create a new system that makes the old system obsolete.”

UPDATE: De uitslag is binnen. Niets wat in dit artikel is geschreven hoeft veranderd te worden.

Advertenties